Blog Image

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Sorry Sep

Schrijfsels Posted on Tue, April 09, 2019 16:38:26

Hij staat in al mijn lijstjes der favorieten, hij heeft
mijn sympathie als mens en als sporter en hij bewoont een stukje in de
wielerkamer van mijn hart, en toch waardeer ik hem vaak te laag, geef ik hem te
weinig sterren.

Opeens wringt het in mijn binnenste. Ineens lijkt het of
de deur van mijn hart wat rammelt en piept, de inhoud herschikt moet worden.

Sep Van Marcke, wat een mooie mens ben jij!

Als jij mee fietst heb ik dat steeds gezien en gehoord,
kijk ik, supporter ik, en vind het een fijne gedachte, Sep is mee, dat stemt me
gelukkig.

Maar te weinig schreeuw ik je naar de overwinning, bijt
mijn tanden niet stuk of mijn nagels te kort als je de aansluiting net niet kan
maken, ik vloek maar ‘t is een kleintje en dat gevoel knaagt ineens vanbinnen.

Elke renner aan de start fietst voor de overwinning.
Ieder mens wil zijn armen eens in de lucht steken, op handen gedragen worden,
de beste zijn en in de harten van anderen gekoesterd worden.

Elke wielerliefhebber maakt aan het begin van een
wedstrijd een lijstje met mogelijke of bijna onmogelijke winnaars. Persoonlijke
favorieten worden op basis van heel uiteenlopende criteria naar voren
geschoven. In het hoofd of op papier, luidkeels of in zichzelf, maakt iedereen
een voorspelling.

Lieve Sep, jij bent een beer van een vent met een mooi
hart, een sterke renner met een hele klare kijk. Je blik op de weg, jouw focus
op de wedstrijd, maar zonder ooit “het leven” uit het oog te verliezen.

Naar mijn gevoel gaat jouw verstand niet op slot, geen
blik op oneindig en dwars door alles heen. De molentjes blijven draaien in je
hoofd, je hart spreekt en jouw gevoel gaat nooit uit.

Iemand zien vallen doet ook jou pijn, een andere renner
sterke prestaties zien leveren wekt jouw respect en waardering.

Je oprechte blijdschap met de overwinning van je
ploegmakker ontroerde me en bevestigde mijn gevoel wat voor een schone mens jij
bent.

Maar ook je oprecht bezorgde blik en mooie woorden aan
tafel bij Ruben Van Gucht hebben een diepe indruk op mij gemaakt.

Zonder angst om een taboe te doorbreken laat jij je hart
spreken, ben je je oprechte zelf en wil je er zijn voor anderen. Zo mooi kan je
mens en gepassioneerd wielrenner zijn, echtgenoot en papa en het leven, in al
zijn facetten, omarmen.

Ik heb er eindeloos veel respect en bewondering voor.

Ik buig mijn hoofd een beetje en vraag me vervolgens
hoofdschuddend af waarom er toch steeds te weinig van mijn sterren naar jou
gingen?

Maar het heeft geen zin terug te kijken, de weg ligt voor
ons, met bochten en heuvels, kasseien en gladde banen en al is het door de
regen en de wind of met de zon vol in je gezicht, sterren ga je zien Sep, een
heleboel. 😊

Mercie en heel veel succes!!

Gogogo Sep!!!

(Bianca)



To Mia or not to MIA

Schrijfsels Posted on Wed, January 30, 2019 19:44:31

Het is alweer een paar weken geleden dat de
Mia-nominaties bekend werden gemaakt.

Floor, die sinds het eerste live concert dat ze deze
zomer van Jasper Steverlinck meemaakte, de muziek in haar hart voelde
binnenkomen, was een beetje verontwaardigd dat zowel Jelle als Jasper niet
genomineerd waren.

Wij deelden die mening uiteraard ook. Jasper heeft immers
een prachtige plaat gemaakt en raakt met zijn stem en muziek vele snaren.

En Floor zou Floor niet zijn als ze die verontwaardiging niet
op de één of andere manier een plaatsje probeert te geven. Dus begon ze te
knutselen en maakte voor Jelle en Jasper een “award”.

Ik suggereerde dat ze het misschien een naam kon geven,
een verwijzing naar MIA maar dan iets anders.

Floor nam mijn opmerking aan en zocht naar een geschikte
naam, tot ze naar me toe kwam en zei: “Mama, ik geef het geen naam, ik schrijf
er gewoon een briefje bij met wat ik voel in mijn hart. Ik maak dit omdat ik
Jelle en Jasper gewoon supergoed vind.”

Wijze woorden van die kleine meid.

Waar ik, in mijn
gevoel van frustratie van niet-nominatie, nog wilde verwijzen naar de Mia’s,
vond Floor dat van geen belang en ik geef ze overschot van gelijk, mijn wijze
meid.

De “awards” zijn nu klaar, de pluimen gegeven. Jelle en
Jasper zijn muzikale helden in haar hart en dat mag iedereen weten.

Mooi toch….



Next »