Een helse rit in duivels weer. Mijn hemels en zomers Tour
de France-gevoel werd hiermee toch wel even weggespoeld.

De lavendelvelden langs zonnige wegen leken plots heel
ver weg.

Vandaag werd aangekondigd als een heldhaftige en heroïsche rit. Er werd zelfs in de handen
gewreven want kaf zou van koren gescheiden worden. Helden zouden opstaan en
sissi’s zouden met dichtgeknepen billen
en –remmen en met de daver op hun lijf deze etappe fietsen.

Wel, ik ben hier de “sissi” gebleken.

Ik durfde nauwelijks te kijken, voelde de kou en het nat tot
op mijn vel. Door de regen en het opspattende water geen hand voor ogen kunnen
zien en het gaan op goed geluk. Hopen niet te vallen en in één stuk en zonder
al teveel erg de streep van de dag te halen.

Hoe vaak moet elke renner vandaag een carrièreswitch
overwogen hebben? Diep moeten denken wat nu ook weer de reden was voor deze
stiel gekozen te hebben? Hoeveel coureurs hebben vandaag een acute burn-out gevoeld?

Helemaal klaar mee, fiets aan de kant en over en uit.

Voor topfavoriet Froome werd het helaas ook echt de
duivelse hel. Het einde van Tour 2014 kwam er voor hem nog voor zijn wielen de
kasseien geraakt hadden. Zijn stalen ros steigerde en weigerde dienst. Zijn lijf blokkeerde
steeds meer hoe dichter ze samen de kasseien naderde.

De vleugels van de vlinder werden nat.

Ik vind het oprecht jammer dat, nu al een tweede ploeg op
rij, onthoofd wordt. Eerst Cavendish, nu Froome. De medische bulletins en
tweets vanuit ziekenboegen en hospitaals tekenen deze eerste dagen van de Tour.
Jammer.

Anderzijds geeft het aan de helpers, knechten en
underdogs nu wel de kans en gelegenheid om zichzelf in de zon te fietsen.

Laten we hopen dat dat de komende dagen letterlijk en
figuurlijk zal gaan gebeuren.

Onbekende namen zullen meer in beeld verschijnen, andere
renners zullen zich in de kijker kunnen zetten en daar kijk ik alvast naar uit.

Zolang Cancellara maar goed zichtbaar blijft in deze Tour
vind ik het allemaal prima.