“Hoe sterk is de eenzame fietser, die kromgebogen…”

Het is elke Tour de France opnieuw dit nummer dat ergens in
mijn hoofd voorbij fietst. Meestal hoor ik het in de bergen, tijdens een lange
klim als één renner een gedwongen solo opvoert en de strijd aangaat met de berg
en zichzelf.

Nu komt het liedje ineens voorbij met zicht op een groot
peloton op een redelijk vlakke rit. Niet direct een “eenzame” fietser te
bekennen?

Wel naar mijn gevoel, want daar fietst Greg Van Avermaet.

Ik ben geen koerskenner, ken niet zijn taak, zijn juiste
rol in de ploeg, maar wat ik zie is een vechter, een doorzetter, een karakter.

Als hij vandaag een gooi naar de overwinning doet en
stevig doortrekt luttele kilometers voor de aankomst, dan begrijp ik in eerste
instantie niet uit welke benen hij die fysieke kracht nog haalt, en met welke
mentale power hij dit nog kan, maar ik veer recht en bal mijn vuist: Komaan
Greg! Gaan!

Ik klem mijn tanden op elkaar en hij doet vast hetzelfde,
maar Sagan haalt hem bij en ook weer terug en Greg haalt het andermaal ook
vandaag niet. Doeme!

Wat zou het mooi zijn als Greg in de wagon van een trein
kon rijden. Als hij, geflankeerd door teamgenoten naar voren begeleid en
geloodst zou worden, om dan vanuit wagonpositie machinist te worden, stoom te
blazen en al die kracht in zijn lijf tot het beslissende einde te kunnen houden.

Het zou volgens mij helemaal goed komen voor hem en zijn
ploeg.

Maar “volgens mij”, staat niet zo sterk in een wereld die
de mijne niet is. Ik ben enkel een liefhebber en mijn uitspraken zijn zuiver
geïnspireerd op buikgevoel.

Kan het niet zijn dat een ploeg een sterke man in de
vlakke ritten heeft, die daar alle zorg, aandacht en omkadering krijgt, en een
andere sterke man in de bergritten die daar in een aangename positie naar boven
wordt geleid?

Of is een “duo-baan” geen optie in de wielersport, en is
het gezegde: “Schoenmaker blijf bij je leest”, een hele goeie in dit geval?

Soms begrijp ik dan alleen niet goed wat de “leest” van
Greg is en welke schoentje hij past.

Zo graag zou ik ‘em als eerste over de streep willen
schreeuwen en trekken. Zo graag zijn armen in de lucht willen zien gaan, mooi
zegegebaar, brede glimlach en een berg ontlading.

En ik doe gewoon mee blij en opgelucht te zijn! Heerlijk
gevoel.

Ik gun het je Greg! En ik duim. Gaan en vliegen….vergeet
de trein, ga als een vliegtuig.

Want mooier dan Klaas Delrue Vive le Vélo kan afsluiten,
kan ik niet verzinnen… Dus heel stilletjes nu:

http://youtu.be/mZ5ozbj_ngw

(beelden van vive le vélo van gisteren nog niet gevonden,
maar dit geeft al een idee.)