Typische berichten ten
tijde van de Tour zijn de dopingnieuwtjes. Alsof de meeste mensen speciaal
wachten op een moment dat elke wielerliefhebber vatbaarder is voor dit soort
berichten. En gelijk hebben ze.

Mijn bloeddruk stijgt en
ik voel die boosheid weer opkomen. Ik voel me wederom gepakt op naïviteit en
goedgelovigheid als ik hoor dat Mensjov geschorst is. Geschrapt met
terugwerkende kracht wat wil zeggen dat ook zijn derde plaats in de Tour van
2010 en dus plaats op het podium hem
afgenomen wordt. Gevolg daarvan is dat de renner die dat jaar vierde werd nu de
geschiedenisboeken zal ingaan als bronzen medaille winnaar van de Tour van
2010.

Maar hij stond daar niet!
Op dat podium. Het had zo moeten zijn, als eerlijkheid zijn hoogste gelijk had
gehaald.

Maar nu spreken we toch
over vijgen na Pasen? Dit voelt toch als je armen in de lucht steken en
zegevieren voor een leeg plein? Een podiumplaats die er geen is omdat ie er
toen geen was?

In 2010 moet Jurgen VDB
zich ongetwijfeld rotslecht gevoeld hebben. Een gevoel van nét niet. Een vierde
plaats is misschien mooi maar ik kan me iets voorstellen bij de zuurtegraad die
hij toen in zijn lijf moet hebben voelen borrelen.

De naar mijn gevoel meest
ondankbare plaats is het. Mensen onthouden alleen het podium, en of je nu 4e,
44e of 140e bent geworden, het zal weinigen echt
bijblijven. Landgenoten ja, fans en volgers ongetwijfeld, maar daar stopt het
dan ook mee.

Eerherstel nu dan?

Kan je daar als renner
tevreden mee zijn? Is dat echt een herstel van je eergevoel?

Op het podium in Parijs
kunnen staan, aan miljoenen mensen laten zien dat je derde bent geworden in de
belangrijkste, meest bekeken en besproken wielerwedstrijd op aarde. Dàt gevoel,
van dat trapje opstappen met de daver op je lijf van contentement, adrenaline
van vingertop tot uiterste teenzenuw, en dan de camera en de mensenmassa recht
aankijken, armen in de lucht en voelen: dit is het! Dit is het gevoel van sterk
te zijn, bij de besten te horen, en te weten: dit heb ik kei-hard en met zuiver
lijf en geweten verdiend. Zalig toch?

Maar hoe zalig is nu dit
gevoel?

Dit doet pijn, pijn in het
lijf van iemand die zo kan genieten van het hele gebeuren maar bij zulke
nieuwtjes altijd een zwarte bril op haar neus geduwd krijgt.

Want alweer kijk ik dit
jaar niet met zuiver geloof naar het podium in Parijs.

Hoeveel renners zijn daar,
nadien al niet van hun voetstuk gevallen?

Armen in de lucht en grote
overwinningslach maar niet met zuiver lijf en geweten.

Ik zou zowaar de hele Tour
de rug willen toekeren, maar daarvoor is de liefde toch te groot, en blijf ik
hem steeds weer kansen geven.

Ondanks alle gevallen
renners en de littekens in mijn binnenste blijft het mooi, en maak ik in mijn
hoofd mijn eigen podium, en daar staan alleen maar kanjers op.

Winnaars en veroveraars
van deze Tour en van mijn hart.

Komaan Jurgen, op het podium
dit jaar! En dan in je speech even vermelden dat je blij bent daar voor een
tweede keer te staan! smiley

Ere wie ereherstel
toekomt!!