17 juli
2014.

Het is weer zo’n
zomeravond.

Een avond dat het prachtig
weer is, dat ik intens geniet van mijn kinderen die een fijne avond in de tuin
beleven. Ik kan mijn hartje ophalen en mijn batterijen terug vullen.

Maar dan volgen de klappen
snel en voel ik ze hard aankomen. Het nieuws van de dag is aangrijpend. Wederom
menselijke drama’s. De gewone mens met geen kwade ziel in zijn lijf wordt
speelbal en kogel in het gevecht tussen de groten.

Het doet me pijn, heel
veel pijn. Hoeveel mensen zijn getroffen, hoe breed gaat de waaier van
verdriet, van ouders, naar kinderen, familie en vrienden? Het is nauwelijks te
vatten en het geeft me een drukkend en benauwd gevoel.

Maar ik moet leren
loslaten, ik moet leren het leed van de wereld niet in mijn binnenste te laten
wonen. Ik mag het horen en voelen maar ik moet ook leren het los te laten.
Hoewel dat op dit moment niet mogelijk is. Het huist en nestelt zich onder mijn
huid.

Waarom? Waarom, en wat gaat er om in het hoofd van deze
mensen die dit doen , wat bezielt hen, wat zegt hun geweten, of zijn ze dat
lang kwijt?

Ik snap het niet, ik vat het niet, ik kan het met de
beste wil van de wereld niet begrijpen. Ik denk aan alle mensen die dit niet
overleefd hebben en aan de vrienden, familie en verwanten die dit verschrikkelijke nieuws moeten horen en ermee
moeten leren “leven”.

‘Leven’…welke betekenis heeft dit woord nog voor vele
nabestaanden? Hoe ga je hiermee om voor de rest van je eigen leven?

Ik knuffel mijn kinderen
en behoed hen van de beelden en de woorden van de dag. Hun ogen kijken naar
mij, hun oren knuffel ik even dicht. Ik hou van mijn gevoelige zieltjes, en ze
gaan bijna naar bed.

Slapen doe je met fijne
dromen en niet met zorgen. Die zijn dan voor morgen, ik zal ze ook niet blind
maken voor de wereld waarin wij leven.

Maar voor nu is er vive le
vélo.

De dochters kijken mee,
Jelle is er vanavond bij. Vier oogjes schitteren, ach, en waarom geen zes, mama
geef maar toe, Karl is er tenslotte ook bij. smiley

Het is een fijn moment en
eentje die ik als mama vanavond net iets meer koester, door het besef dat het
allemaal zo broos en kwetsbaar is.

Wederom was vanavond een
avond na een dag in het circus van de Tour. De schoonheid van een programma en de
innemendheid van heren aan tafel waren een licht en mooi moment op een zware
avond.

Het is wederom een klap voor de mensen, een slag recht
in je gezicht, een dreun die het dromen even doet vergeten en je met beide
voetjes op de grond zet.

Ik leef mee met de mensen
die er heel dicht bij staan en die het nooit meer kunnen loslaten. Ik wens iedereen heel veel sterkte en steun in deze
zwarte dagen.

En ik weet, beste Karl, dat we ons hoofd niet in het
zand mogen steken, maar ik kijk toch uit naar vanavond, als er weer een
aflevering is van jullie programma. Want dan kan ik het even vergeten en even
mijn gedachten verliezen in, wat nu, het banale leven van het fietsen lijkt.

Bianca