Op 4 Juli 2013 schreef ik een tekst over Jurgen Van den
Broeck (geloof – hoop en liefde). Ik schreef en probeerde op die manier mijn
gevoel een plaats te geven.

Ik voelde mij schuldig omdat ik Jurgen tot dan toe meer
als machine dan als mens had gezien. 100% gefocust en geconcentreerd met zijn
vak bezig. Geen tijd om aan de buitenwereld te laten zien en voelen dat er
onder dat perfect getrainde lichaam, een mens van vlees en bloed zat , en er veel
emoties door zijn lichaam stroomde.

Begrijpelijk en zijn goed recht dat hij zich zo
afschermde, maar het maakte dat ik mij moeilijker kon inleven en dat ook “meevoelen”
er bij mij minder inzat.

En toen viel hij, blesseerde zich lelijk en moest
opgeven. Daar werd de getrainde machine ineens mens met gevoelens van
ontgoocheling en teleurstelling en het deed mij pijn.

De scherven van zijn stukgeslagen droom sneden mij diep.

Dit jaar keek ik met andere ogen naar Jurgen aan de start
van de Tour. Ik keek anders maar zag tegelijk ook een andere Jurgen.

Tijdens interviews geen blik naar de grond of dwars door
je heen, maar duidelijk aanwezig en vaak met de nodige humor.

Ook Renaat (Schotte), die Jurgen interviewde, bleek soms
een beetje van zijn melk door de renner die hij voor zich kreeg. smiley Heerlijke televisie.

Sympathie voor deze vakman die zich duidelijk 200% geeft
en leeft voor zijn sport, plichtsbewust is en in het bezit van heel veel
beroepsfierheid.

Mooi om te zien dat Jurgen de weg heeft gevonden naar
vele mensen. En na mijn schuldgevoel van vorig jaar is het nu tijd om te hopen
en te duimen dat het hem allemaal voor de wind zal gaan.

Helaas valt Jurgen een paar keer en lijkt het bijna alsof
zijn openbloeien als mens in de koers afgestraft wordt door meer valpartijen.
Het zal toch niet?

De laatste dagen krijgt Jurgen het moeilijk om het ,soms
moordende tempo, bij te houden.

De eerste keren wordt dit weggewimpeld met woorden van: “
’t Zal nog wel komen” en verklaard als: “De benen warmen zich op.”. Maar
gisteren leek de balans definitief naar de verkeerde kant door te slaan.

Jurgen kwam over de streep en was leeg, op en totaal
ontredderd. Het deed mij pijn hem zo te zien.

Ook het interview met Lieven Van Gils ’s avonds in vive
le vélo, fietste een stevige krop in mijn keel.

Geraakt door een gekraakte renner.

Wat zou ik hem graag een schouderklop geven, een stevig “vuistje”,
en een flinke duw in zijn rug. Hem laten weten en voelen dat we met velen zijn
om hem, in gedachten, vooruit te roepen en te schreeuwen.

Dat we de wind in zijn rug willen zijn en de vlinders in
zijn benen.

100% sportman, 100% lieve mens en voor 200% achter jou
Jurgen!

Respect en bedankt!

You go Jurgen!!