Als er twee mensen een groep met
kinderen binnenwandelen dan is het even afwachten wat er gaat gebeuren, dan is
het een wederzijds aftasten van hoe iedereen zich die dag voelt.

Onze kinderen gaan het namelijk
niet met woorden vertellen, maar ze kunnen perfect laten voelen wat ze precies
vinden van die twee, ietwat vreemde figuren, met rode neus en kleurrijke
kleding, die plots in de deuropening verschijnen.

De twee mensen die langzaam binnenkomen, kijken
eerst wat rond, steken dan duidelijk hun voelsprietjes in de lucht, voelen aan,
snuiven de sfeer en schatten in. En dan begint, wat ik wederom een magisch mooi
moment vind, en waar ik telkens opnieuw, zo enorm van geniet:

Ze zingen…hemels mooi en raken
alvast mijn gevoelige snaren, maar lukt dat ook bij onze kinderen?

Ik kijk en zie, oortjes die
gespitst worden, ogen die net dat ietsje verder open gaan, en die proberen om even
te focussen op waar dat mooie geluid precies vandaan komt. Het stereotiepe
schudden met een hoofd valt stil, het luide zuchten verstomt… Dit is zo mooi!
En terwijl de hemelse stemmen ons verder betoveren, komen zachte doekjes, en
warme handen voorbij…

Onze kinderen lijken in hogere
sferen en ik geniet zo enorm van dit moment dat ik wel zou kunnen roepen en
luidop juichen, maar ik hou me heel stil want dit is ontroerend prachtig!!!

Dankuwel lieve Lizzy en Fraiseke
en graag tot weer heel gauw in Kontiki.