En terwijl ik deze titel
neerschrijf blijkt het “zorgen” in mijn hoofd een tweeledige betekenis te
hebben gekregen. We zorgen voor, maar net zo goed hebben we zorgen om, medische
redenen. Ik verklaar mij graag even nader over de spinsels in mijn hoofd.

De wielrennerscocon is een
plaats waar ik mij dezer dagen graag verstop. Ik vind het heerlijk om te
snoepen van dit circus, mij te goed te doen aan heerlijke beelden en spannende
momenten en mij te laten volstoppen met weetjes en info over de koers. Aan het
einde van de Tour zal de cocon opnieuw helemaal openbarsten en fladder ik de
wijde wereld graag weer in.

Soms echter kruipt ook
ander nieuws door de draden van de cocon naar binnen en moet ik even slikken.

Wanneer er in Vive le Vélo
een foto wordt getoond van een Griekse man die bij een bankautomaat op de grond
zakt omdat hij geen geld meer kan afhalen voor de medicijnen van zijn zieke
vrouw dan draait mijn maag zich in een scherpe bocht. Het beeld van die man,
zijn onmacht, verdriet en ontreddering hakt er stevig in.

Mijn gedachten dwalen af
naar alle discussies en gesprekken over medicatie, voedingssupplementen, en
versterkende middelen bij de renners. Wat krijgen ze wel, wat mogen ze niet en
wat moeten ze absoluut tot zich nemen om goed te kunnen presteren. Zullen ze
zich ooit vragen stellen bij het kostenplaatje?

Of kijk ik naar mezelf,
tijdens bange dagen in het ziekenhuis aan de rand van Peters bed. Ik heb mij nooit
vragen gesteld bij alle zorgen en medicatie die hij nodig had om te genezen en
zo min mogelijk pijn te hebben. Dat waren zorgen voor later als wij al lang
weer thuis zaten, blij en dankbaar waren om weer gezond en samen te zijn. De
rekening zou later wel in de bus vallen.

Als onze kleine meid met
pijn in het ziekenhuis zit en ik niet eerst aan geld hoef te denken maar aan
een dokter die mij helpen zal, zonder meer.

Het lijkt zo simpel
allemaal.

Ik denk aan die foto als Guy
Verhofstadt in een furieuze bui de Griekse minister aanmaant om tot actie over
te gaan en een held te worden voor zijn Griekse volk. Het lijkt de man allemaal
weinig te deren. De boze woorden, het vooruitzicht op een heldenstatus, het
glijdt allemaal van zijn gestroomlijnde maatpak af.

Ik bedenk me of het hem
iets zou doen als ze de foto van de radeloze Griekse man onder zijn neus zouden
duwen. Zou het hem raken? Ik twijfel, maar ga geen harde uitspraak doen.

Zou hij de pijn voelen?
Door de foto heen? Net als ik pijn kan voelen, door de beelden heen, in mijn
cocon, van renners die vallen in de Tour. Pijn om de fysieke pijn, maar ook de
mentale slag, de enorme teleurstelling, de frustratie en het verdriet, ik zie het
en voel het.

Het is hard om naar te
kijken en ik heb het elke keer weer moeilijk met dit deel van de koers.

Maar het helpt en verzacht
de pijn als ik denk aan de grootste zorg waarmee deze renners verzorgd zullen
worden. De beste begeleiding, de juiste medicatie en bemoedigende woorden die
hen zullen steunen en helpen door moeilijke dagen. Het medeleven van
ploeggenoten, begeleiders, en zoveel mensen om hen heen wat de renners kracht
zal geven er weer voor te gaan. Ze zullen letterlijk en figuurlijk in de watten
gelegd worden en dat is een pleister op mijn wonde.

En als ik dan mijn
kleinste meid mag laten kiezen… “Een pleister met een panda voor jou mama.” smiley