Er is zoveel gebeurd vandaag dat ik de slaap maar
moeilijk vatten kan, het leger in mezelf maakt mij onrustig en ik woel mijn bed
tot een slagveld.

Alle beelden moeten eerst nog één keer voorbij rijden, alvorens ik weer
enige rust kan vinden.

Als ik hier schrijf dat mijn zakdoek een boek kan
schrijven dan bedoel ik dat niet direct zwaar beladen. Er bestaan dan ook vele
soorten tranen die mijn wangen nat maken.

Tranen lijken misschien steeds hetzelfde als je ze naar
buiten ziet komen, maar diep vanbinnen zijn ze anders gevormd en ingekleurd.
Elke traan die mijn zakdoek raakt vertelt een ander verhaal.

Als ik vandaag in de Tour de beelden zie van een
valpartij in de laatste rechte lijn naar de finale dan sla ik mijn handen voor
mijn gezicht en hoop dat het allemaal wel mee zal vallen. Het is even een
beladen moment, maar de krop in mijn keel en de traantjes aan de rand voel ik
vooral als ik de ploegmaten hun kopman arm in arm naar de finish zie duwen. De
emoties zijn het grootste als ik die beelden zie, of het beeld van de felicitaties
van Martin voor Stybar, het ontroert mij diep.

Soms vinden mijn tranen de weg naar buiten niet, omdat ik
de poort angstvallig dicht probeer te houden. Vaak is het gewoon beter de
barricade te laten varen en een zakdoek bij de hand te houden, voor mezelf of
voor een ander.

Ik heb vandaag op verschillende momenten geprobeerd het
leger waterlanders tot de orde te roepen maar tevergeefs. De pijn die ik voelde
bij de beelden van Martin, zijn pijn, verdriet en de enorme teleurstelling en
ontgoocheling deed mijn barricade wankelen. De ontroering bij de vriendschap,
en genegenheid naar elkaar toe, die vandaag in vele beelden tot mij kwamen
waren zo enorm mooi dat de poorten open mochten.

Mooie beelden, warme mensen, ontroerende gesprekken. Door
de woorden van verdriet en verlies heen
klinkt ook zo mooi de dankbaarheid om wat geweest is, wat nog steeds zo gekend
en geliefd is, maar wat een plaatsje heeft gekregen en van daaruit een licht
schijnt op hoe mooi het leven nog kan zijn.

Dankbare, mooie mensen, het heeft mij diep geraakt.

Elke traan vindt een plaatsje in de zakdoek in mijn hand,
en het voelt goed zo. Een zucht die wat verlichting brengt in het slagveld van
mijn lege lijf, waar het leger nu vertrokken is. De knuffel van de man die
naast mij zit en de poorten sluit. De optocht is voorbij en ik besef dat het
leven af en toe zo verdomd veel pijn kan doen maar dan ook weer zo enorm mooi kan zijn.

Ik geniet van wat ik heb, wat ik zie en wat ik voel.

Dank aan mooie, warme mensen op deze prachtige dag.