Het is weer… Couckenbak?

Vast ook, maar het is vooral:
Zomer.

Ik loop een polonaise van
contentement en zet mij klaar voor wat komen gaat: De Tour en alles wat daarbij
hoort.

Zou ik naar de Tour kijken
zonder Vive Le Vélo of vice versa? Ik durf er geen exact antwoord op te geven.
Ik kies voor het hele pakket, het perfecte huwelijk. De twee samen, in
harmonie, en zo mooi.

Ik geniet van de Tour, van
de beelden, het commentaar en de renners.
En ‘s avonds is er Vive le Vélo. Voor een blik achter de schermen, voor
het turen door het sleutelgat bij een wielerploeg of door een kiertje van de
ploegbus. De emoties voor en na de rit, de mening van een kenner of een
liefhebber, en natuurlijk en vooral de heerlijke tafelverhalen.

Iedereen wil toch graag verhalen
en meningen horen over de ritten die voorbij kwamen? Analyses horen en zien van
een prachtige rit? De krop weer in je keel voelen groeien als je een aankomst
hebt gezien waarbij de juiste man wint? Of ontroerd zijn door mooie interviews
en menselijke verhalen in het circus van de Tour. Mooie mensen met boeiende
verhalen.

Als respect voor elkaar in
deze sport duidelijk wordt in een sprint waarin twee kanonnen, die nog niet zo
lang geleden niet samen door één deur konden wandelen, nu schouder aan schouder
op eindwinst afstevenen, dan geniet ik oprecht. Als je ziet hoe de ene sportman
voor de ander de deur niet dicht slaat maar letterlijk en figuurlijk plaats
maakt voor een eerlijke en mooie strijd der titanen, dan voel ik vlindertjes.

Net zoals ik het mooi vind
als er beelden getoond worden van het vrouwenwielrennen. Ik ben geen kenner of
fervent volger van deze sport, maar heb er wel veel respect en bewondering
voor. Bij de podiumceremonie in de Giro Rosa stel ik mij dan even de vraag
waarom er ook daar bloemenmeisjes staan
? Ik verwachtte minstens een stel stoere binken? Of is dat een verkeerde
inschatting? Misschien een vraag voor #VLV als Marijn de Vries langskomt? :).

En ten slotte zijn het
gewoon allemaal prachtige beelden en mooie locaties die mij het ultieme
vakantiegevoel geven.

In de aanloop naar de Tour
las ik een knap artikel over de “locatiehunters” van Vive Le Vélo, het “verkennerskwartet”
van Karl Vannieuwkerke. Het werpt weer een ander licht op dit mooie programma.
Een setting waarvan elke vierkante centimeter vooraf bepaald en gekozen is.
Weloverwogen, doordacht en tot in detail uitgekiend. In mijn hoofd komt plots
het beeld van het zwarte busje voorbij met …The A-team. smiley

Maar een Tour is evenzeer
niet compleet voor mij zonder de stemmen van Wuyts en De Cauwer. Door
omstandigheden kon ik de afgelopen dagen de koers niet volgen op Eén, maar
moest ik noodgedwongen aansluiten op een Nederlandse zender. Dezelfde beelden
maar een wereld van verschil zonder de stemmen van Michel Wuyts en José De
Cauwer in mijn oren en dus heel anders in de beleving ervan. Ik heb er niet aan
kunnen wennen, voelde heimwee.

Ik hoor verwijtende
opmerkingen over het vol Nederlandse bloed dat door mijn aderen stroomt en ik
buig mijn hoofd omdat iedereen gelijk heeft, maar mijn liefde voor de Vlaamse
heren is nu eenmaal groot. smiley

Wat ze zeggen, hoe ze de
kilometers aan elkaar praten, hun fijne interacties, weetjes van de dag en
aangename stemgeluid maken het plaatje compleet. De passie voor wat ze doen is
zo heerlijk hoorbaar in hun stemmen.

Ik durf te beweren en
overdrijf niet als ik zeg dat mijn hart een sprongetje maakte en ik even een
krop in mijn keel voorbij voelde komen toen ik weer op Eén kon kijken.
Thuiskomen! Ik voelde een warm welkom door deze heerlijke herenstemmen.
Oprechte dank, een kleine buiging en een podiumplaats voor deze mannen.

Ik heb even naar het
nieuwe Tourprogramma op de Nederlandse zender gekeken, maar heb het einde niet
gehaald. Het ligt echt niet aan de gasten die er kwamen, verre van, want dat
waren stuk voor stuk boeiende kleppers, die ongetwijfeld mooie verhalen kunnen
vertellen. Het is de setting die wringt, het afgeborstelde decor wat in mijn
hoofd niet past bij de Tour.

Waar is Mart Smeets gebleven?
Zit hij met zijn locatiehunters op één of ander Frans terras?

Dan stel ik voor de camera
aan te zetten en ,”Over naar jou Mart”…

Of nee wacht even, als ik
dan echt mijn hart luidop laat spreken? “Over naar jou Karl”. Alle ogen en
camera’s gericht op “Vive Le Vélo.”

Leve de vakantie, en de
Tour.

Ik dans… als “God in Frankrijk”,
en op vraag van en samen met mijn kinderen op de “hoe” en “ha” van Bart Van
Loo. smiley Heerlijk gezinsmomentje.