Wakker worden van kriebelende wimpertjes op mijn wang.
“Vlinderkusjes voor jou mama.” Ik glimlach als ik haar een dikke knuffel geef .

Er volgt een knuffel van mijn grote zoon, een tekening vol
betekenis van mijn grote meid, een serenade van mijn lieve dochter. Dit wordt
gewoon een mooie dag.

Een dag die door iedereen anders beleefd en ervaren wordt. Voor
alle Fransen is vandaag een ultieme en uitgelezen dag om te feesten, nationaal
en met velen. Voor mij was het jarenlang de dag na een onrustige en slapeloze
nacht en heel veel vlindertjes in mijn buik.

Nu zie en voel ik diezelfde vlindertjes vooral bij onze jongste
meid omdat ze mama gaat verrassen met een cadeautje en ze daar zo enorm naar
uitkijkt. “Vandaag is een speciale dag hé mama?” Ik knuffel haar stevig en denk
bij mezelf: eigenlijk wel.

Vandaag kijk ik om me heen en denk terug aan het fotoalbum dat ik
een tijdje geleden maakte. Het album in mijn hoofd waarbij ik elk mooi moment
vastklikte en doorstuurde naar het album in mijn hart. Vandaag is het tijd voor
een extra bijlage.

Er komen op een dag als vandaag dan ook zoveel momenten naar boven
dat mijn hart gevuld wordt met beelden van de voorbije maanden.

Elk album heeft ongetwijfeld zijn zwarte bladzijden, donkere
foto’s van moeilijke momenten. Het fototoestel in mijn hoofd bleef de beelden
vastleggen, en in mijn hart deed het pijn. Maar vandaag blader ik er weer door
en ben zo enorm dankbaar en blij om alle prachtige en kleurrijke beelden die ik
zie. Ontroerende foto’s die ik koester en op een dag als vandaag nog graag eens
bekijk.

De foto van mijn kleine meid met haar hand in de fruitmand en een
vragende blik naar ons toe als ze er een appel uitneemt. Ik voel de krop weer
in mijn keel. Het was het begin van zoveel.

Haar traantjes van verdriet en onmacht, haar oprechte blijdschap
en geluk, de knuffel die ze kreeg. We maakten er vanbinnen en vanbuiten een
mooi album van.

Het moment dat ik met mijn ventje het ziekenhuis verlaat na 21
zware dagen. De zon schijnt, buiten en binnen. Mooie foto. De kinderen die
vervolgens, één voor één binnen komen en zien dat papa weer thuis is.
Ontroerend beeld.

De eerste keer met ons gezinnetje weer samen op pad. Heerlijke
vlindertjes.

Het eerste berichtje van mijn lieve collega die er langzaam weer
bovenop komt. Gevoelige snaar.

Elke foto van momentjes samen schijnen nu net iets intenser, zijn
warmer en nog mooier van kleur. De kwaliteit van de foto’s lijkt verbeterd.

Vandaag maak ik voor mijn album een collage. Een foto van alle wensen
en knuffels die ik deze verjaardag mocht ontvangen van zoveel mensen. Aan het
begin van de dag denk je er niet zo over na, lijkt het allemaal niet van
veel belang, maar elke wens en alle lieve woorden, aan mijn adres, de kaartjes en bloemen,
deden de vlindertjes fladderen. Ik moet bekennen, het heeft mij diep
geraakt.

Dat ik een emokip ben hoef ik eigenlijk niemand meer uit te
leggen, dus iedereen begrijpt dat jullie de reden zijn van de krop in mijn keel
en de hoge stand van mijn traantjes. Heerlijk toch. 😉

Het doet mij echt en oprecht heel erg veel deugd.

Ik doe er ook nog graag een paar fietsprentjes bij want na een
rustdag in de Tour is er vandaag weer koers. Yes! Mooie beelden, fijne
foto’s, ik geniet.

Een glaasje met mijn ouders, een toast met vrienden, en een
knuffelmoment met mijn gezinnetje. Ik klik mijn hoofdje vol.

Als laatste foto van de dag? Vive le Vélo met man en kinderen
samen. Genieten op posterformaat.

Dankjulliewel allemaal.