18 Juli 2015

Hier lig ik dan, 3e
avond op rij veel te laat in mijn bed. Moe, maar mijn ogen willen niet dicht.
De luiken sluiten blijkbaar niet als de ramen nat zijn. Mijn lijf vindt geen
rust omdat mijn hoofd niet mee wil in die modus. Gevoelige snaren zijn geraakt
en het lied is blijkbaar nog niet gedaan.

Het was een bewogen dag in
de koers. Hier thuis was het vooral een leuke dag in het teken van “leve de
fiets”. Floor maakte op straat een grote krijttekening van Vive Le Vélo en was
daar heel erg trots op. Als automobilisten even stopten, bewonderend en
vertederd keken en vroegen of ze erover mochten rijden, knikte Floor verlegen
en straalde ze bijna harder dan de zon vandaag.

‘S avonds aan tafel overtuigde
ze iedereen om ook “Vive Le Vélo” op straat te doen. Ik zag haar ogen blinken.

Wout hoorde het al van ver
aankomen, en zag het eigenlijk helemaal niet zitten, maar het laatste jaar is
hij anders naar zijn zusje gaan kijken. Oh, ze haalt af en toe het bloed onder
zijn nagels vandaan en moest er behang in huis zijn, hij plakte haar er soms
met veel plezier achter. Maar ik las het voorbije jaar ook regelmatig
bewondering en verwondering in zijn ogen over hoe die kleine dreumes met
bepaalde dingen omging. Respect voor zijn jongste zus, ook dat zie ik nu vooral
en ook een klein beetje schaamte als hij toch maar even midden op straat gaat
liggen. Hij moet steeds lachen als Floor met het krijtje langs zijn armen
schuift.

Ik sta aan de kant van de
weg en kijk naar dit gebeuren. Het voelt even alsof ik zo’n krijtje heb
ingeslikt, het beeld dat ik zie is ontroerend mooi.

Respect!

Het is mooi en moet er
zijn, onvoorwaardelijk en ook in de sport. Ik wil verder weinig woorden “verschrijven” aan wat er vandaag in de koers
gebeurde maar het was respectloos en zeer laag. De voorbije weken lieten de
renners zien wat respect naar elkaar toe is, op zoveel mooie momenten. Niet
iedereen neemt daar blijkbaar een voorbeeld aan. Het heeft mij geraakt.

Maar terug naar “VIVE” Le
Vélo, naar de mooie verhalen, de aangrijpende getuigenissen en het grenzeloze
respect voor de drie heren aan de tafel vanavond , en van hen naar elkaar toe.

En naar Luc De Vos, want
daar was ie weer. Dezer dagen alomtegenwoordig en steeds weer een aanval op
mijn gevoel. Het mooie lied van de gevoelige snaar. Het is zomer en dan hoort
Luc daar onlosmakelijk bij, zoveel is zeker.

Een paar dagen geleden ging
ik met mijn vriendin naar een parkavond in de buurt. Cleymans en Van Geel op
het podium, wij met onze voeten in het gras en onze neus tussen de bomen, zicht
op de blote hemel en de sterren die kwamen. Festivalgevoel.

De mannen op het podium
spelen Gorki. Automatisch richt ik mijn blik naar boven en voel wat druppels
naar beneden vallen, het begint zachtjes te regenen. Ik voel het ook vanbinnen
in mij. Luc ziet blijkbar dat het allemaal goed is. Ik zing de krop uit mijn
keel.

Genieten moet ik! Van het
leven en van alle kleine en mooie dingen. Ik knuffel mijn vriendin, we genieten
samen.

En vanavond in Vive Le
Vélo is hij er weer. Ik herinner mij de beelden van toen, en moet weer lachen. Zo’n
heerlijke man, ongedwongen, recht uit het hart en zo mooi in het leven. Ik voel
de blijdschap en tegelijk snijdt het mij diep. Mijn keel voelt even alsof ik
het hele doosje krijtjes naar binnen heb geslikt en bij de eindbeelden komen de
traantjes.

Dit zijn traantjes van
verschillende aard, ze komen samen maar dragen een ander verhaal. De traantjes
om wie Luc was en de lach die hij mij altijd bracht, en traantjes omdat het was
en niet meer is.

Maar vanavond ook om een
programma dat zo mooi was, de verhalen van kracht en volharding, van doorzetten
en niet opgeven. De woorden , de blikken en blijken van respect.

Zijn wie je bent, hoe je
dat diep vanbinnen voelt, écht, oprecht zijn en zo mooi! Allemaal prachtige
mensen.

Ik loop nog even naar
buiten, wil naar de sterren kijken, een plaats geven aan wat ik allemaal zag en
nu voel. De druk van mijn borstkas krijgen. Ik wandel weer even naar de straat,
sta stil bij de tekening van mijn kids en voel de warmte van deze dag.

De druk verdwijnt als ik
mijn kids hier weer bezig zie en ik Gorki hoor zingen. Ik kijk naar boven en
zucht: Dat ik je zo graag hoor en zie Luc en nog zo vaak aan jou denk. Respect!

Morgen is er weer koers,
en ik hoop en duim dat het een dag zal zijn van genieten voor en door iedereen.
Het is immers zo’n mooie tijd, dat is vandaag op heel veel momenten bewezen! Vive le Vélo.

Sterren komen, en voordat
ze weer gaan, doe ik nu toch maar mijn ogen dicht.