Peter Sagan, wat een mens!

Dat hij de koers mee
kleurt is duidelijk en zullen weinigen ontkennen. Dan heb ik het niet in de
eerste plaats over zijn kleurrijke wieleroutfit of de groene trui die zijn
schouders siert, of over de speelse krullen, de wilde haren die vanonder zijn
helm een kleine kwajongen verbergen.

Hij is dezer dagen de
kunstenaar die van de Tour van dit jaar een prachtig schilderij maakt. En met
momenten voel ik hem als een peperdure wagen die gevaarlijk door de bochten scheurt
en daar enorm van geniet. Kijken en bekeken worden, haren in de wind en gaan,
beetje blind voor de gevaren maar ogen open voor het leven om hem heen. En in
het bezit van een goede katalysator.

Een man die een oververhitte
sfeer weet af te koelen, die de gespannen momenten een
beetje kan ontladen en de aangename spanning doet toenemen. Kortom, hij zorgt
voor sfeer en spektakel en laat iedereen voelen en horen dat het leven mooi is
en dat je moet kunnen lachen en genieten. Ik geniet van hem.

Het valt mij al een hele
Tour op hoe lief en respectvol de renners naar elkaar toe zijn. Over de grenzen
van landen en ploegen heen. Er wordt met complimenten naar elkaar toe gereden
en er is begrip, respect en bewondering voor ieders prestatie. De houding van
de renners staat dan ook in schril contrast met wat een enkeling langs de kant
van de weg af en toe laat zien en horen.

Met een banger hart keek
ik vandaag naar de rit van de dag, en daar waar heel veel mensen samen stonden
hield ik mijn adem even in. Het leek, al beken ik dat dit waarschijnlijk vooral
mijn gekleurd gevoel is, dat ook Froome alerter op zijn fiets zat. Hij leek wat
zenuwachtiger, niet op zijn gemak op die stukken. Hij zocht mederenners op en
bleef dicht bij hen in de buurt, keek schichtig om zich heen en ik verdenk hem
van zweethandjes, krampachtig om zijn stuur geklemd. Maar zoals ik al zei, is
dit puur mijn aanvoelen, en interpretatie. De houding van Froome op zijn fiets
kan op zeer veel manieren geïnterpreteerd worden, maar ‘ontspannen’ en ‘relaxed’
zullen over het algemeen weinig als woord gekozen worden. Zou hij in de komende
dagen nog alleen naar boven rijden? Of zal hij steeds versterking en mankracht
meenemen? Ik weet het niet. Misschien moeten geel en groen het samen doen?

De beelden van het
onderonsje van Froome en Sagan gingen gisteren de wereld rond. Heerlijk moment,
ik neem het mee en het werkt even goed als de ‘blij-pilletjes’ die ik soms van
mijn dochter krijg. En tegelijkertijd was het een geladen moment, een gebeuren
van weinig woorden en kort maar met zoveel symboliek en een krachtige boodschap
erin.

“Omdat ik hem wil zien
lachen” sprak Sagan later, en dat deed ie ook. Vanbinnen en vanbuiten.

Sagan wil laten voelen dat
koers meer is dan het strijden, het afzien en de eeuwige concurrentie. Dat er
plaats is en moet zijn voor een lach, een grap en genieten. Je ziet en voelt
dat het velen goed doet, niet in de laatste plaats Froome zelf. Ik vond het een
prachtig moment, heb het al vaak herbekeken op tv en in mijn hoofd. Het raakt
me in al zijn heerlijkheid, spontaniteit en oprechtheid.

Net als de tweet die
Thomas De Gendt eerder deze dag de wereld in stuurde. “Ik denk dat ik deze
middag eens ga fietsen.” Het vloog naar velen maar iedereen hoorde het anders
zingen. Het bewijst de sfeer die soms gezocht en gevonden wordt maar die niet
altijd juist is. “Gewoon humor mensen. Na 2 weken Tour De France komt dat al
eens naar boven. Humor, zonder verdere bedoelingen.”

Heerlijk toch! Genieten.

En voor de komende dagen
is er bij mij een beetje dat ‘Greg Van Avermaet-gevoel’ . De sympathie en het ‘Grote
Gunnen’ van een ritwinst voor de artiest van de Ronde Van Frankrijk 2015. Hij maakt
er immers een prachtige film van en ik wens hem dan ook zijn Oscar.

Yes you can Sagan!!