Vive Le Vélo op 21 Juli 2015

Hij deed het weer. Net als
2 jaar geleden gooide hij een bruistablet in mijn hoofd en zolang die daar
bleef borrelen kreeg ik geen schaap geteld: Rob Harmeling, wat een man.

En Mart Smeets, wat een
man, en Karl, wat een..

Prachtige uitzending, waar
ik heel stil van werd. Ik kon er weinig over schrijven, niet veel woorden voor
vinden. Ik heb met open mond gekeken, duldde geen ander geluid want ik wilde
zeker zijn alles te hebben gehoord. Ik pierde naar het scherm omdat ik geen
enkel beeld of veelzeggende blik wilde missen. Ook al werd het beeld met
momenten wat wazig, maar dat lag niet aan mijn televisietoestel of de
uitzending.

En toen het programma
gedaan was werd het heel stil in mijn hoofd, geen woorden meer, alleen dat
bruisende geluid en gevoel. Teveel gevoel.

Soms zijn er dingen die
heel langzaam moeten doordringen. Af en toe zie, hoor, voel of beleef ik zaken
die eerst een kleine tocht in mijn binnenste moeten afleggen alvorens ze tot
stilstand komen, de rust vinden en een plaatsje krijgen.

Die tochten zijn nodig
omdat het vaak zaken zijn die zo enorm veel indruk op mij maken dat het even
moet bezinken.

Vive Le Vélo van 21 Juli
2015 met Rob Harmeling en Mart Smeets. Wat een uitzending. Zo’n geladen koffer
dat ik het niet allemaal in één keer uitgeladen kreeg. Ik heb het programma
vandaag dan ook nog eens herbekeken. Ik hoorde en zag nieuwe dingen die ik de
eerste keer toch nog niet had opgeslagen. De zakdoeken werden op verschillende
momenten opnieuw uitgeladen maar die zitten dan ook standaard in mijn bagage.

Rob vertelt hoe Mart
vroeger als ‘de Grote Beer’ aan de aankomst op hem stond te wachten na een
monsterrit op de fiets. De Grote Beer sluit de Kleine Beer in zijn armen en in zijn
hart en ik kan alleen maar denken: Wat een prachtige sterren!

Heerlijke heren met zalige
verhalen. Wat Rob het mooiste vindt aan fietsen?: Fietsen! Even moet ik aan Tom
Boonen denken, ook zo’n man van het gevatte antwoord.

Het gevoel en de Rede
lijken hier naast elkaar te zitten en toch stroomt er van de één ook in de
ander en omgekeerd.

Als ik, in een getoond
filmpje, Rob in een emotioneel gesprek over doping en de fiets tegen Mart hoor
zeggen:” Ga weer boven op die berg staan Mart!” dan zit daar zoveel gevoel,
boodschap en symboliek in dat mijn tranen de berg over komen en naar beneden
rollen, terwijl ik denk: ‘Die berg Rob, daar sta jij, net als Mart en Karl, en
nog zo vele mensen samen waar ik naar opkijk, voor wie ik bewondering heb en
voor wie ik bergen zou willen verzetten, om hen op die berg het mooiste licht
te kunnen geven. Respect!

Ik neem wederom en net als
twee jaar geleden heel wat inspirerende woorden mee. Zinnen en gedachten voor
op een tegeltje, of op een rots in de berg geschreven: “Ik kijk door de
voorruit van het leven en soms in de achteruitkijkspiegel”

En “Dat we nog steeds niet
weten hoe sterk een mens eigenlijk is, Rob?”

Ik wil jou zeggen :Heel
sterk , in het overbrengen van een mooie boodschap waar ik achter sta en waar
ik rotsvast in geloof. Die ik mee wil uitschreeuwen over de Cols en de bergen
tot aan de Grote en de Kleine Beer hoog boven ons.

Een boodschap die ik bij
elkaar fiets met de inspirerende woorden van de drie heren samen aan deze tafel
:

“GENIET, van
wat je graag doet, van de gekheid van een gevoelsmens en van de kleine dingen.”