“3 minuten aan een tafel”,
5 minuten van zeer goed betaalde tijd voor een interview dat verschil kan
maken.

Verschil in de kijk die
sommige mensen misschien nu hebben. Een draai in de juiste richting, en de
waaier van begrip en respect zal ongetwijfeld groter worden.

Integer en met het
grootste respect zal Lieven Van Gils het interview doen. Niks te verliezen,
zoveel te winnen in alle en heel veel opzichten.

Verschil in de opbrengst
voor: “Kom op tegen kanker” en daarmee wederom het respect van zo velen. Een
win-win-situatie op alle terrein lijkt me, maar wie ben ik?

Een gek, die met haar
gezin, uren aan de kant van de weg gaat staan wachten op de renners van de Tour
De France. Die in wind en regen blijft staan om dit unieke moment mee te maken.
Die, samen met man en kinderen, in haar handen wil klappen en de natgeregende
en moegetergde renners wil aanmoedigen en hen een beetje moed en kracht wil
toeschreeuwen, uit respect en uit liefde voor de sport, en dit gebeuren.

Met een boon voor een aantal
renners, sympathie voor velen en respect voor ALLEMAAL.

Ik schreef in deze drie
minuten wat mij raakt, maar ik kan nog uren doorgaan over hoe dit toch wel diep
binnen in mij blijft rondfietsen, omdat, ook in de topsport, het menselijk
lichaam zo enorm belangrijk is. Dat je moet werken aan en met het belangrijkste
instrument in de koers: lijf en leden van de renner. Gezondheid is van cruciaal
belang en er wordt dan ook alles aan gedaan om dat in stand te houden.

Maar in minder dan drie
minuten kan het keren van die gezondheid mensenlevens veranderen, zoals ook 3
minuten aan een tafel dat kunnen.