“Ik ben een watje!”

In gedachten zie ik velen knikken, krijg ik overschot van
gelijk.

In de rechtbank van het leven ben ik in deze uitspraak
schuldig over de gehele lijn, en in de politiek oogst ik vast vele
voorkeurstemmen met deze uitspraak.

Ik trek mij alles teveel aan, voel de wereld soms zwaar
op mijn schouders duwen. Ik word geraakt door dingen die niet naar mij
geschoten worden.

Maar zeg me dan waarom? Waarom is het nodig mensen
kritiek te geven die echt nergens op slaat?

Zinloze woorden die nergens naartoe fietsen en alleen
maar kwetsend zijn? Woorden die wel bij mij binnenkomen maar eigenlijk niet het
lezen waard zijn. Toch blijven ze surplacen in mijn hoofd.

Ach, ik zal het nooit begrijpen, wil het niet verstaan
waarom mensen zich zo kunnen laten gaan, en heb een eindeloze bewondering voor diegene
die rustig al deze woorden lezen , alle reacties van heethoofden beantwoorden
en vooral beleefd en vriendelijk blijven. Chapeau!!

Mijn bloeddruk en innerlijke mens zouden het niet
aankunnen.

Waarom niet spreken als het mooi is en zwijgen als het
echt nergens naartoe gaat?

Het is zo makkelijk om je woede en frustratie bot te
vieren op je toetsenbord. Om kwaad en boos net iets te hard de toetsen in te
duwen en te schrijven wat je het liefst zou willen uitschreeuwen, maar het
eigenlijk niet durft. Dit is een veilige weg.

Of lijkt dit alleen maar een veilige keuze?

Jouw woorden staan er wel, zwart op wit, vereeuwigd op
het scherm en vaak ook in het hart en de ziel van andere mensen. Want rake
woorden komen aan, en misschien zelfs harder dan jij bedoelde.

Zou het helpen een spiegel boven je computerscherm te
installeren?

Een ‘vooruitkijkspiegel’?

Even kijken naar mezelf, even geconfronteerd worden met mijn
boze zelve en dan nog eens herlezen wat ik schreef. Bedenken en misschien zelfs
hardop afvragen aan mijn eigen spiegelbeeld of het de moeite waard is dit door
te sturen en andere mensen misschien wel kei hard te raken?

Of toch maar even niet….

En liever “delete”.

Bianca