Tussen de wal en het schip van de sport, zwem ik een
beetje verloren vandaag.

Karl heeft even losgelaten, de voetbalstrijd is gestreden
en de renners van de Tour de France verdienen ook hun rust.

Misschien dat ik ook even pauze moet nemen na deze dagen,
maar de berusting in mijn lijf is ver zoek, ik voel eerder grote onrust.

Ik zoek mijn weg naar de rust en het mooie gevoel en op
die route komt de “avondetappe” voorbij.

Het programma is mij bekend van de voorgaande jaren maar
voor dit jaar wordt het mijn eerste keer.

Een tafel met gasten, een prachtig Frans decor en
gesprekken over de Tour en zijn renners, ik voel een vlindertje wakker worden.

Rob Harmeling zit ook mee aan tafel en als ik denk aan
zijn onvergetelijk mooie verhalen in Vive Le Vélo, hoe ik aan zijn lippen hing
en zijn boeiende uitspraken en anekdotes mij eindeloos boeide, dan worden plots
nog meer vlindertjes wakker. Heerlijk.

Maar vanavond voel ik niet de uitgestoken hand om mij te
laten mee glijden op mooie verhalen.

Ik voel nergens de rust, mis de dialoog tussen de
tafelgasten en de diepgang over bepaalde Tourthema’s. De omschakelingen in dit
programma doen mij het overzicht verliezen en verkleinen de kans op scoren.

Een vraag krijgt een antwoord maar er volgt geen gesprek.

Wanneer de woorden over de tafel heen en weer getikt
worden, meningen neergelegd en weerlegd worden, dan ontstaat er spanning tussen
mensen, positieve spanning, die iedereen alert houdt, ook de mensen die naar
deze tafel kijken.

Op zo’n moment gaat iedereen die deelneemt aan dit
verhaal zich betrokken en aangesproken voelen, komt gevoel naar boven en moet iedereen,
die hierin mee wil gaan, kleur bekennen. Dan gaan de
harten spreken en volgt het vuur en de passie die ik zoek.

Mijn respect en sympathie voor elke tafelgast vanavond is zeker aanwezig maar ieder blijft op zijn eilandje
en ze komen niet dichter tot elkaar.

Er komt geen verbinding tussen hen en dan blijft voor mij
ook het vuurwerk uit.

Alle begrip dat een programma als dit gebonden is aan
tijd en dat de kijker veel informatie en weetjes wil zien en horen, maar ik mis
daarmee de “adempauze”, met ingehouden adem luisteren en intens genieten van
het landschap dat door de woorden in mijn hoofd wordt gecreëerd.

Verhalen die ik meeneem in mijn hart, bewijze daarvan de
nog steeds warme herinnering van de geestdrift en passie waarmee meneer
Harmeling een bijdrage leverde aan meerdere Vive Le Vélo uitzendingen.

Ik wil hiermee geen enkele vorm van druk zetten naar wat
nu komen gaat, eerder een groot verlangen uiten en vooral hopen op een hele lange
en onvergetelijke bevrediging. 😊

Vive le
Vélo !!smiley

Bianca