“Hij voelde zich vernederd door alle beschuldigingen van
dopinggebruik en mentaal kwam hij er nooit meer bovenop.”

Het is een zin uit het boek “Pellegrina “ van L. Van Noord (p118) uit het
hoofdstuk over Pantani.

Ik wil op geen enkele manier vergelijkingen maken, maar
bij het lezen van die zin flitst er een passage van ‘Vive le vélo’ door mijn
hoofd.

“Op zo’n moment voel je je toch als die kleine jongen op
de speelplaats die gepest en vernederd wordt door alle anderen.”

De gevoelige woorden van Klaas Delrue als hij spreekt
over het boe-geroep langs het parcours van de Tour de France, aan het adres van
elke renner van Sky en in het bijzonder aan de deur van Froome.

Klaas woorden raken me, hoe hij het zegt en wat hij zegt,
er zit zoveel waarheid in.

Zulke uitspattingen raken en kraken een mens, of je nu
een kleine jongen bent op een speelplaats of je bent die grote kerel in het
circus van de Tour, dat blijft in wezen precies hetzelfde.

Het gaat je oren in en vindt razendsnel de weg naar je
hart.

Het tekent en graveert diep in iemands ziel, een
ongewenste tatoeage aan de binnenkant van je hart, onuitwisbaar, voor altijd
voelbaar.

De film van de Tour fietst aan me voorbij en ik kijk in
mezelf.

Ik ben supporter, liefhebber, geen absolute kenner maar
ik hou van de Tour, van de renners, de prestaties en de emoties.

Ik beken dat mijn liefde voor de ploeg van Sky niet
bijster groot is, en mijn gevoel mooi te verwoorden is zoals Patrick Lefevre
laatst zei: Sky is een fabriek en wij zijn een familie.

Ik schreef ooit in een stukje over de Tour dat Froome op
mij meer overkomt als een machine dan als een mens. Een marionet aan
Sky-touwtjes , een robot met een knikkend hoofd.

Soms, als het harnas een scheurtje lijkt te vertonen, zie
ik menselijke trekken en dat doet mij oprecht deugd. Het maakt dat je je als supporter meer kan
inleven in de sportmens en daarmee groeit de empathie én het meeleven.

Kwetsbaarheid kunnen tonen is naar mijn gevoel geen
zwakte maar een enorme sterkte. Laten zien, horen en voelen hoe je ermee omgaat
kan de herkenning en erkenning van elke
mens doen groeien.

Maar los van sympathie en empathie, en ver daarvandaan,
staan de acties van de uitjouwende menigte . Triestig en pijnlijk, en zonder
enige vorm van respect voor de sport en sporter.

Maar vooral ben ik bezorgd om welke gevolgen het voor
iemand als Froome heeft.

Niemand is daar ongevoelig voor, zeker niet een sportman.

Sport is emotie in elke vorm , op elk niveau en in elke
betekenis van het woord.

Je kan niet de drang of het verlangen hebben om te winnen
als je gevoel daar niet in zit.

De pijn of spijt van verlies, het ultieme gevoel bij
winst, het blijven doorbijten om het allerhoogste doel te bereiken, je lichaam
tot het uiterste te drijven…. Allemaal acties vol pure passie en overlopend van
GEVOEL.

Een vat vol emotie, een bom vol gevoel, dat zit in elke
sportmens.

Ook als supporter zit je boordevol emotie. Van op het
puntje van mijn stoel tot in het verste hoekje van mijn kleine teen, van kapot
gebeten nagels tot tranen in mijn zakdoek, van “met heel mijn hart” tot “achter
het behang”, en dat laatste dan vooral bij sommige taferelen die ik zie en hoor
langs de kant van de weg.

Wat zou ik graag in het oor van elk van die mensen willen
fluisteren dat hun woorden en daden zoveel schade toebrengen aan een mooi
sportgebeuren, aan een fijne ervaring voor iedereen én aan de medemens die ze
viseren.

In mijn naïeve gedachte zou ik ze even het zwijgen kunnen
opleggen en misschien zou er een moment van besef komen, van spijt misschien?
Hoop doet leven nietwaar?

Los van mijn eigen gevoel en beleving probeer ik mij in
te leven in de renners van Sky in deze Tour. Ik zie de grote orka’s op de
gebogen ruggen, ze lijken zich te bewegen bij elke trap die de renner doet en
ik vraag me af: Zouden deze imposante beesten hen kracht geven en een
onoverwinnelijk gevoel of weegt het juist loodzwaar door op hun rug?

Ik hoop oprecht en uit de grond van mijn hart dat het
elke renner goed gaat. Dat ze hun gevoel zuiver, intens en zonder filter kunnen
blijven beleven en dat ze terecht trots kunnen zijn op de bovenmenselijke
prestaties die ze de voorbije weken hebben geleverd.

En aan elke supporter wens ik de oprechte en echte liefde
voor de sport en het respect voor zijn/haar medemensen.

En Klaas wens ik nog heel veel mooie woorden en prachtige
liedjes, van “nooit naar nergens” tot telkens opnieuw rechtstreeks naar mijn
hart. Dankjewel.

Vive le Vélo !

Bianca