Dat het soms moeilijk is
om je eigen kind te troosten. Wanneer je een emotioneel geladen boodschap moet
overbrengen en je ziet het in de ogen van je kleine meid aankomen dan is dat als
een boemerang die je recht in je eigen gezicht terug raakt.

Haar ogen groot en vol
ongeloof en dan die traantjes, heel veel traantjes.

Floor liep dit jaar een Heldentour, een tocht van
206,8 km in het totaal, langs haar 4 helden, papa en mama, opa en oma, Jelle en
Karl. En nog wat bonuskilometers tot bij Linde bij Music For Life. Ze deed dat
geweldig en vol overtuiging en doorzettingsvermogen. Ze moest en zou dit halen.
Ik ben zo ongelooflijk trots op haar.

Ze was terecht blij en fier met iedereen die voor haar
wilde supporteren. Dankbaar voor iedereen die haar steunde, ze werd vrolijk van
elke aanmoediging.

En ze zamelde centjes in, heel veel centjes voor het
goede doel. Want er was niet enkel het lopen, we verkochten ook steunkaarten,
organiseerden een optreden, hielden thuis 3 keer een ijspaleis en organiseerden
een herfstige wandel- en zoektocht mèt pannenkoeken en tot slot wilde Floor
toch ook nog heel graag kaartjes verkopen voor het goede doel op de kerstmarkt.

Ze koos voor Villa Rozerood én Kom Op tegen Kanker als
goede doelen om haar centjes straks aan te geven. 4.400 euro al, ze wil er
graag nog een klein beetje bij doen. Strever.
😉

Die kleine meid, die in 2015 probeerde om op alle
mogelijke manieren aan Karl te laten voelen dat ze aan hem dacht, meeleefde en
rotsvast geloofde in zijn genezing.

Die Topgriet, die in 2016 opnieuw geconfronteerd werd
met deze ziekte toen haar opa zwaar getroffen werd, en alweer vond ze toen de
kracht en energie om te laten voelen dat opa niet alleen was. Dat meisje is een
grote held!!

En nu, nu moet ik die
kleine kanjer vertellen dat, 2 jaar later, dat enge monster opnieuw in opa’s
lijf groeit …. Dat ze de behandeling snel zullen starten, en dat het allemaal weer
goed komt want opa is sterk en wij zijn er voor hem.

Maar ze slaat haar handen
voor haar ogen en huilt. Haar traantjes doen me zoveel pijn.

Ik knuffel haar en we
verzetten onze gedachten, doen samen gekke dingen en lachen door onze tranen
heen, en we beloven elkaar dat het gewoon in orde komt. Samenzijn en genieten
van elkaar.

En als ik haar een uurtje
later even kwijt ben vind ik haar… achter de computer… ze laat haar hartje weer
rustig zingen, haar tranen droog maken en ze geniet … en ik vind het gewoon
mooi hoe ze haar eigen weg zoekt en troost vindt bij muziek die haar hartje
raakt door mensen die daarin een kamertje bewonen. (Mercie Jelle C. en Jasper
S.)

Ze kijkt even om, ziet me
staan en pakt mijn hand, ze trekt me dichterbij en vraagt met haar ogen om
dicht bij haar te zijn en mee te kijken.

Zo moeder, zo dochter, we
genieten samen.

En we denken samen terug
aan het onvergetelijk mooie jaar dat 2018 geweest is, de onwaarschijnlijk mooie
momenten die we beleefd hebben, de mensen die we ontmoetten, de dingen die we
gedaan hebben en de warmte die we gevoeld hebben, van overal en alle kanten en
van heel veel mensen om ons heen.

Een dankbare en dikke
mercie aan iedereen!!

En de grootste mercie aan
onze kleinste zus, lieve dochter en grote kanjer!!